درمان پارگی مینیسک زانو براساس محل و درجه آسیب به غضروف زانو

درمان-پارگی-مینیسک-زانو-براساس-محل-و-درجه-آسیب-به-غضروف-زانو

شما دو دیسک C شکل در غضروف‌های خود (بافت نرم) دارید که استخوان ران را به استخوان ساق پای شما متصل می‌کند. به این دیسک‌ها، مینیسک گفته می‌شود و وظیفه آنها جذب ضربه وارده بر استخوان‌های شما است. همچنین این دیسک‌ها به ثبات زانو کمک می‌کنند. ورزشکارانی که ورزش‌های پربرخورد مانند فوتبال و هاکی انجام می‌دهند بیشتر مستعد پارگی مینیسک هستند اما این آسیب‌دیدگی ممکن است به دلیل زانو زدن برای بلند کردن اجسام سنگین نیز اتفاق بیفتد. احتمال بروز این عارضه با افزایش سن، زمانی که استخوان‌ها و بافت‌های اطراف زانو فرسوده و ساییده می‌شوند بیشتر می‌شود. اگر شما دچار پارگی مینیسک شدید، ممکن است پای شما متورم و خشک شود. همچنین ممکن است شما در هنگام چرخاندن زانو احساس درد داشته باشید یا قادر به صاف کردن پای خود به طور کامل نباشید.

درمان پارگی مینیسک به شدت، محل و بیماری زمینه‌ای مفصل زانوی شما بستگی دارد. شرایط بیمار نیز بر روش‌های درمانی تأثیر دارد. غالباً می‌توان پارگی مینیسک را با انجام اقدامات ردمانی اولیه و محافظه‌کارانه بدون نیاز به انجام عمل‌های جراحی و با استفاده از داروهای ضدالتهابی و توان‌بخشی فیزیوتراپی برای تقویت عضلات اطراف زانو به منظور جلوگیری از بی‌ثباتی زانو درمان نمود. معمولاً این چیزی است که همه بیماران لازم دارند. بیمارانی که ورزش می‌کنند یا افرادی که کارهای فیزیکی انجام می‌دهند ممکن است برای این که بتوانند به فعالیت‌های خود ادامه دهند نیاز به انجام عمل‌های جراحی فوری داشته باشند. بسیاری از بیماران در یک دوراهی قرار می‌گیرند و باید تصمیم بگیرند که روش‌های درمانی محافظه‌کارانه را ادامه دهند یا تحت عمل‌های جراحی قرار گیرند.

دکتر مهدی شهرستانی، متخصص جراح ارتوپد پس از معاینه دقیق بیمار در صورتی که سایر روش‌های درمانی مؤثر نباشد بهترین روش جراحی را برای بهبود وضعیت بیمار انجام خواهد داد. برای دریافت اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت می‌توانید با شماره‌های 02122383746 و 09334453393 تماس حاصل نمایید.

 علت پارگی مینیسک چیست؟


علت-پارگی-مینیسک-چیست

یک چرخش شدید یا توقف ناگهانی می‌تواند باعث لغزیدن انتهای استخوان فیمور روی استخوان تیبیا شده و احتمالاً غضروف مینیسک دچار پارگی یا آسیب می‌شود. آسیب‌دیدگی زانو می‌تواند به دلیل زانو زدن به خصوص زمانی که این کار را برای بلند کردن اجسام سنگین انجام می‌دهید نیز اتفاق بیفتد. آسیب‌دیدگی پارگی مینیسک غالباً در هنگام انجام فعالیت‌های ورزشی به خصوص در ورزش‌های پربرخوردی مانند فوتبال و هاگی رخ می‌دهد. حرکاتی که نیاز به توقف ناگهانی دارند مانند حرکات ورزش تنیس، بسکتبال و گلف ممکن است باعث آسیب‌دیدگی مینیسک شوند. آسیب‌دیدگی‌های ورزشی فقط در مسابقات اتفاق نمی‌افتند و این احتمال وجود دارد که شما در هنگام انجام تمرین و زمانی که حرکات مذکور را انجام می‌دهید دچار آسیب‌دیدگی مینیسک شوید. احتمال پارگی مینیسک با افزایش سن بیشتر می‌شود زیرا غضروف به تدریج فرسوده شده و خونرسانی به آن متوقف شده و حالت ارتجاعی خود را از دست می‌دهد. افزایش وزن بدن نیز باعث افزایش فشار بر مینیسک می‌شود. فعالیت‌های روزانه معمولی مانند راه رفتن و بالا رفتن از پله‌ها نیز احتمال فرسایش و تحلیل و پارگی آن را افزایش می‌دهد. تخمین زده می‌شود که از هر 10 بیماری که بیش از 65 سال دارند، 6 نفر از آنها دچار پارگی تحلیلی مینیسک شوند. بیشتر این پارگی‌های هیچ موقع باعث ایجاد مشکل نمی‌شوند. از آنجا که برخی فیبرهای غضروف با رباط‌هایی که اطراف زانو قرار دارند در ارتباط هستند، آسیب‌دیدگی مینیسک ممکن است با پارگی رباط‌های صلیبی یا رباط‌های جانبی همراه باشند که وقوع این عارضه به مکانیزم آسیب‌دیدگی بستگی دارد. در حالی که غضروف سالم به شکل C بوده یا هلالی شکل است، اما ممکن است به شکل صفحه‌ای یا بیضی شکل نیز باشد. این مینیسک ضخیم‌تر بوده و بیشتر مستعد آسیب‌دیدگی و پارگی است.

 نشانه‌های پاره شدن مینیسک زانو چیست؟


علائم پارگی مینیسک شامل زانو درد، تورم، صدای زانو و خالی شدن زانو می‌شود.

تشخیص


تشخیص-مینیسک-پاره-شده

مینیسک پاره شده را غالباً می‌توان با معاینه فیزیکی زانو تشخیص داد. پزشک تورم، حساسیت به لمس روی زانو، کاهش توانایی‌های حرکتی و درد به خصوص در زمان انجام مانورهای چرخشی را مورد بررسی قرار می‌دهد. از ام آر آی نیز برای تأیید تشخیص پارگی مینیسک استفاده می‌شود.

آیا پارگی مینیسک بدون انجام عمل جراحی بهبود می‌یابد؟


آیا-پارگی-مینیسک-بدون-انجام-عمل-جراحی-بهبود-می‌یابد

درمان پارگی مینیسک به اندازه، نوع و محل پارگی در غضروف بستگی دارد. آسیب‌دیدگی‌هایی که در بخشی از غضروف اتفاق می‌افتند که خونرسانی در آن قسمت بهتر است احتمالاً زودتر از محل‌هایی که خونرسانی به آنها ضعیف‌تر است بهبود می‌یابند. اگر زانو ثبات خود را از دست ندهد و علائم ادامه نیافته و باعث ایجاد اختلال در زندگی روزمره نشوند می‌توان آسیب‌دیدگی‌های مینیسک را با روش‌های درمانی غیر جراحی تحت درمان قرار داد. به هر حال، تصمیم‌گیری در مورد به تعویق انداختن انجام عمل‌های جراحی به میزان عملکرد باقیمانده زانو و میزان مشارکت بیمار در فعالیت‌های ترجیحی بستگی دارد.

پارگی مینیسک به دلیل آسیب‌دیدگی

اولین گام درمانی پس از آسیب‌دیدگی‌های حاد معمولاً شامل استراحت کردن، استفاده از یخ، کمپرس کردن و بالا نگه داشتن می‌شود. این کار در کاهش التهاب ناشی از پارگی مینیسک مفید هستند. مصرف داروهای ضدالتهابی مانند ایبوپروفن (آدویل، موترین) یا ناپروکسن (آلیو) ممکن است به کاهش درد و التهاب کمک کنند. یادآوری این نکته مهم است که مصرف داروهای بدون نیاز به نسخه پزشک ممکن است عوارض جانبی داشته باشد و با داروهای تجویزی دیگر تداخل دارویی پیدا کنند به همین دلیل باید با پزشک در مورد این که مصرف کدام یک از داروهای بدون نیاز به نسخه پزشک برای شرایط شما مناسب‌تر است مشورت کنید. استراحت کرده و زانوی خود را بالا نگه دارید و همچنین در صورت نیاز برای کاهش وزن وارده بر زانو از عصای زیر بغل استفاده کنید. غالباً استفاده از زانوبند توصیه نمی‌شود زیرا زانو را بیشتر در حالت کشش کامل (کاملاً صاف) نگه داشته و این کار ظرفیت مفصل زانو برای سازگاری با مایعات درون آن را کاهش داده و زانو متورم می‌شود. بسیاری از بیماران روش‌های درمانی غیرجراحی یا محافظه‌کارانه را برای درمان پارگی مینیسک زانو انتخاب می‌کنند. زمانی که علائم آسیب‌دیدگی التیام یافتند، پزشک به شما انجام برخی حرکات ورزشی را توصیه می‌کند. فیزیوتراپی مخصوصاً برای تقویت عضلات اطراف زانو و افزایش ثباتان مفید و مؤثر واقع می‌شود. حفظ وزن ایده آل بدن نیز به کاهش فشار و استرس بر زانو کمک می‌کند. کفش‌های طبی ممکن است به توزیع مناسب نیروهای وارده بر پا در هنگام راه رفتن و دویدن کمک کند. استفاده از بریس‌ها و زانوبندهای طبی مؤثر نیست زیرا آسیب‌دیدگی مینیسک باعث بی‌ثباتی ساختاری مفصل زانو نمی‌شود.

بیماری‌های دیژنراتیو مفصلی

در بیماران سالخورده مبتلا به بیماری‌های دیژنراتیو مفصلی (که به آن استئو آرتریت یا آرتروز گفته می‌شود)، غضروف فرسوده شده و درمان طولانی‌تر خواهد شد. تمرینات ورزشی و تقویت عضلات یک روش برای محافظت از زانو و حفظ دامنه حرکتی است. همچنین مصرف داروهای ضدالتهابی ممکن است در کاهش تورم و درد مفصل زانو مؤثر واقع شوند. تزریق داروهای کورتیزونی در مفصل زانو برای کاهش التهاب زانو و تسکین موقتی علائمی که ممکن است به مدت هفته‌ها یا ماه‌ها ادامه داشته مؤثر است. انواع مختلف داروهای هیالورانیک مانند هیلان جی اف 20 (سینویسک)، تزریق هیالورونات سدیم (افلگزا، هیالگان) و هیالورونان (اوتوویسک) برای درمان بیماری آرتروز دیژنراتیو خفیف تا متوسط نیز به طور مؤثری به کار برده می‌شوند. روش‌های تزریقی دیگر نیز برای کمک به رشد دوباره و ترمیم آسیب‌دیدگی‌های مینیسک مورد بررسی قرار می‌گیرند. تزریق پلاسمای غنی‌شده با پلاکت و تزریق سلول‌های بنیادی و همچنین انجام عمل جراحی آرتروسکوپی نیز از روش‌های درمانی دیگر هستند. البته هنوز در مورد اثربخش بودن استفاده از این روش‌های درمانی اجماعی حاصل نشده است. مطالعات برای ارزیابی اثربخش بودن یا نبودن این روش‌های درمانی برای درمان آسیب‌دیدگی‌های مینیسک زانو به جای انجام عمل جراحی آرتروسکوپی یا در کنار آن هنوز ادامه دارد. اثربخشی استفاده از مکمل‌های رژیمی مانند کوندروتین و گلوکوزامین هنوز اثبات نشده است اما بسیاری از افراد اثرات تسکینی استفاده از این مکمل‌ها را تجربه کرده‌اند.

 جراحی پارگی مینیسک


جراحی-پارگی-مینیسک

اگر این روش‌های درمانی مؤثر واقع نشدند یا اگر آسیب‌دیدگی شدید بود، ممکن است پزشک انجام عمل‌های جراحی را توصیه نماید. برای اطمینان ممکن است پزشک دستور عکس‌برداری به روش ام آر آی را بدهد و از طریق آرتروسکوپ داخل مفصل را بررسی و ارزیابی نماید. آرتروسکوپ یک ابزار باریک است که سران یک دوربین و لامپ تعبیه شده است و پزشک با استفاده از آن می‌تواند داخل مفصل را ببیند. اگر معاینات پزشک نشان‌دهنده پارگی مینیسک خفیف (گرید 1 یا 2) باشد، شما نیاز به انجام عمل‌های جراحی ندارید. اگر این پارگی در حد گرید 3 باشد احتمالاً شما باید تحت عمل جراحی قرار بگیرید. پزشک ممکن است برای این کار یکی از گزینه‌های زیر را انتخاب کند:

  • ترمیم آرتروسکوپیک: پزشک یک برش کوچک روی زانوی شما ایجاد می‌کند. وی ارتروسکوپ را برای بهتر دیدن پارگی مینیسک وارد مفصل می‌کند. سپس یک ابزار کوچک شبیه به دارت را وارد مفصل کرده و به وسیله آن مینیسک را بخیه می‌کند. بخیه به مرور جذب بدن می‌شود.
  • مینیسککتومی جزئی آرتروسکوپیک: پزشک قسمتی از مینیسک پاره شده را برمی‌دارد تا زانو بتواند به عملکرد طبیعی خود ادامه دهد.
  • مینیسککتومی کامل آرتروسکوپیک: پزشک در این عمل، مینیسک را به طور کامل برمی‌دارد.

جراح برای کمک به تسکین درد و علائم دیگر قادر به ترمیم مینیسک زانو است اما برای درمان همه پارگی‌های مینیسک نیاز به انجام عمل جراحی نیست و برخی از این پارگی‌ها را به روش‌های جراحی می‌توان راحت‌تر از روش‌های دیگر درمان کرد. عواملی مانند محل، اندازه، شکل و علل زمینه‌ای پارگی بر احتمال موفقیت‌آمیز بودن عمل جراحی تأثیر دارند.

برای درمان همه پارگی‌های مینیسک نیاز به انجام عمل جراحی نیست

بیشتر پارگی‌های کوچک مینیسک (کمتر از 5 میلی‌متر) احتمالاً خود به خود و بدون نیاز به انجام عمل جراحی بهبود می‌یابند. پزشک در این موارد، استفاده از بریس یا زانوبند طبی را برای ثابت نگه داشتن زانو به مدت 4 تا 6 هفته و مشارکت در درمان‌های فیزیکی را توصیه می‌کند. برخی از پارگی‌های مینیسک در بیماران جوان‌تر (افرادی که سن آنها کمتر از 40 سال است) زودتر و بهتر از بیماران سالخورده بهبود می‌یابند. بیماران سالخورده‌ای که پارگی‌های مینیسک جزئی دارند، ممکن است به آرتروز زانو نیز مبتلا شوند. به هر حال، این لزوماً بدان معنا نیست که انجام عمل جراحی یک روش بهتر برای افراد سالخورده‌ای که پارگی جزئی مینیسک دارند می‌باشد.

محل پارگی مینیسک یک عامل مهم است

مینیسک شکلی هلالی دارد. پارگی‌هایی که در لبه بیرونی اتفاق می‌افتند بهتر از آنهایی که در لبه داخلی ایجاد می‌شوند بهبود می‌یابند. چرا؟ عروق خونی در لبه بیرونی مینیسک قرار دارند و وجود سلول‌های خونی برای بهبودی بسیار ضروری و مهم هستند. متخصصین پزشکی به دیواره بیرونی مینیسک، ناحیه عروقی می‌گویند. به علاوه، این که کدام دیسک پاره شده است نیز حائز اهمیت است. هر زانو دو مینیسک دارد و محل طبیعی قرار گرفتن تاندون‌ها و بافت‌های نرم دیگر، ترمیم مینیسک جانبی را برای پزشک دشوارتر از ترمیم مینیسک میانی می‌کند. برای درک تفاوت بین مینیسک میانی و جانبی، با زانوی صاف بایستید و دستان خود را دو طرف بدن قرار دهید. مینیسک میانی زانو در آن قسمتی از زانوها قرار دارد که یکدیگر تماس دارند در حالی کهان قسمتی که دستان شما قرار دارند، مینیسک جانبی واقع شده است.

 شکل مینیسک نیز مهم است

مینیسک، غضروفی است که شکلی شبیه به یک هلال دارد و از فیبرهای کلاژن که در جهت‌های مختلف عبور می‌کنند ساخته شده است. جهت و شکل پارگی مینیسک زانو بر موفقت آمیز بودن ترمیم‌های جراحی تأثیر دارد. انواع مختلف پارگی‌های مینیسک در زیر توضیح داده شده است:

  • پارگی شعاعی زمانی اتفاق می‌افتد که لبه داخلی هلال مینیسک پاره شده و به سمت بیرون گسترش یافته است.
  • پارگی فلپ معمولاً در سطح فوقانی مینیسک در زمانی که یک لایه از بافت مینیسک از انتهای آن دور می‌شود اتفاق می‌افتد. این نوع پارگی یک شکل گرد و افتاده را ایجاد کرده که می‌تواند به سمت عقب و جلو حرکت کند.
  • پارگی طولی می‌تواند مستقیم یا منحنی باشد و در داخل مینیسک اتفاق می‌افتد. لبه خارجی مینیسک سالم باقی می‌ماند. پارگی طولی می‌تواند مشابه یک سوراخ دگمه روی پیراهن باشد.
  • پارگی دسته سطل مشابه پارگی طولی است اما بافت مینیسک کشیده و از هم جدا شده و یک سوراخ قابل مشاهده را ایجاد می‌کند. غالباً انحنای لبه بیرونی مینیسک از بقیه قسمت مینیسک جدا می‌شود و شکلی شبیه به دسته یک سطل پیدا می‌کند. پارگی طولی ممکن است به تدریج به یک پارگی دسته سطلی تبدیل شود.

به طور عمومی، انجام عمل جراحی برای ترمیم پارگی‌های شعاعی و فلپ چالش‌برانگیزتر از پارگی‌های طولی است.

 نحوه پاره شدن مینیسک یک عامل مهم است

مینیسک در موارد زیر ممکن است دچار پارگی شود:

  • پس از آسیب‌دیدگی‌هایی نظیر زمین خوردن یا توقف‌های ناگهانی در هنگام ورزش کردن
  • به مرور زمان و به دلیل فرسایش و سائیدگی‌های مزمن

تحلیل‌های مزمن ممکن است به دلیل نازک شدن مینیسک و خشن و ناهموار شدن سطوح و لبه‌های آن ایجاد شود که‌ترمیم آنها نیز چالش‌برانگیز است. آسیب‌دیدگی مینیسک سالم که یک پارگی ساده را ایجاد می‌کند به راحتی قابل‌ترمیم است. به هر حال، بیماران مبتلا به پارگی تحلیلی نباید فکر کنند که نمی‌توان پارگی مینیسک آنها را به کمک روش‌های جراحی‌ترمیم نمود.

ترمیم مینیسک یک عمل جراحی کم‌خطر است که عوارض جانبی ناشی از آن بسیار نادر اتفاق می‌افتد. این عوارض شامل آسیب‌دیدگی عصب‌های پوست، عفونت‌ها و خشک‌شدگی زانو می‌شود. پزشک ممکن است آنتی بیوتیک را برای کمک به از بین بردن عفونت‌ها تجویز نماید. وی همچنین ممکن است استفاده از جوراب‌های فشرده‌ساز را برای جلوگیری از لخته شدن خون توصیه نماید.

طول دوران بهبودی پس از انجام عمل جراحی‌ترمیم مینیسک بسیار متغیر است. پزشک برنامه توان‌بخشی را ارائه کرده و زمان مورد نیاز برای بهبودی را تخمین می‌زند که به موارد زیر بستگی دارد:

  • شدت پارگی مینیسک
  • آیا عمل‌های جراحی دیگری نیز نظیر ترمیم یا تثبیت رباط نیز انجام شده است یا نه

 مثال 1

ممکن است به بیماری که برای ترمیم پارگی کوچک مینیسک تحت عمل جراحی قرار گرفته است، استفاده از بریس تجویز شود تا بتواند زانوی خود را با زاویه 90 درجه خم کند. ممکن است بیمار به مدت 6 هفته نیاز به استفاده از عصای زیر بغل داشته باشد و پس از حدود 3 ماه بتواند به فعالیت‌های ورزشی خود ادامه دهد.

مثال 2

بیماری که برای ترمیم پارگی‌های شدید مینیسک تحت عمل قرار گرفته ممکن است نتواند به دلیل شلی و عدم ثبات، زانوی خود را به مدت 4 تا 6 هفته خم کند. این بیمار باید به مدت 8 هفته از عصای زیر بغل استفاده کند و توصیه می‌شد که تا حدود 6 ماه پس از انجام عمل جراحی از انجام فعالیت‌های ورزشی اجتناب کند.

عوامل مهم و تأثیرگذار دیگر در دوران بهبودی

مثال‌های ذکر شده در بالا، متوسط‌ها را بیان می‌کند اما هر بیمار، وضعیت منحصر بفردی دارد که بر دوران بهبودی او تأثیر می‌گذارد. عواملی نظیر سن، آسیب‌دیدگی‌های دیگر، سلامت عمومی و توانایی انجام درمان‌های فیزیکی توصیه شده همگی بر طول دوره بهبودی بیمار تأثیر می‌گذارند.

معمولاً درمان‌های فیزیکی طی چندین هفته انجام می‌شوند تا دامنه کامل حرکتی دوباره بازگردد. متخصص فیزیوتراپی می‌تواند به بیمار نحوه تقویت عضلات چهار سر ران و عضلات دیگر نگهدارنده مفصل زانو را آموزش دهد.

اهداف توان‌بخشی

در طور چند هفته اول پس از انجام عمل جراحی، بیمار به منظور دست‌یابی به اهداف زیر با پزشک و متخصص فیزیوتراپی کار می‌کند:

  • محافظت از بخیه‌های جراحی و بافت مینیسک آسیب‌دیده
  • کاهش تورم
  • توانایی در صاف کردن پا
  • بازیابی کنترل حرکتی

در فاز بعدی توان‌بخشی، بیمار با پزشک و متخصص فیزیوتراپی برای دست‌یابی به اهداف زیر کار می‌کند:

  • ایستادن روی یک پا معمولاً به مدت 15 ثانیه یا بیشتر
  • راه رفتن راحت و عادی
  • استفاده از هر دو پا (بدون این که پایی که تحت عمل جراحی قرار گرفته است اذیت شود)

زمانی که به این اهداف دست یافتید، درمان‌های فیزیکی برای بیماران جوان و هر بیماری که بخواهد به فعالیت‌های ورزش بپردازد ادامه می‌یابد. مرحله آخر توان‌بخشی شامل آماده‌سازی زانو برای حرکات دینامیکی و افزایش تعادل است. به عنوان مثال، متخصص فیزیوتراپی ممکن است به یک بازیکن بسکتبال نحوه آماده‌سازی زانو برای توقف‌ها و شروع‌های ناگهانی در طول بازی را آموزش بدهد.

انجام-چه-تمرین‌های-ورزشی-پس-از-ترمیم-پارگی-مینیسک-زانو-توصیه-می‌شود

توانبخشی پس از انجام عمل جراحی به بیمار و واکنش بدن وی نسبت به عمل جراحی بستگی دارد. برخی توصیه‌ها برای تحمل وزن و انجام حرکات ورزشی توسط جراح به بیمار می‌شود. معمولاً هدف، بازگشت زانو به عملکرد طبیعی در مدت 6 هفته است.

پیش‌آگهی پارگی مینیسک پا چیست؟ آیا می‌توان از پاره شدن مینیسک جلوگیری کرد؟


بیشتر بیماران با انجام اقدامات درمانی محافظه‌کارانه و انجام عمل‌های جراحی می‌توانند به اهداف خود دست یابند بدان معنی که آنها قادر به بازگشت به سطح عملکرد طبیعی خود باشند. این حتی شامل ورزشکاران حرفه‌ای و تفریحی نیز می‌شود تا بتوانند به میادین ورزشی بازگردند. عمل جراحی ممکن است با برخی عوارض همراه باشد. برای عمل مینیسککتومی که غضروف آسیب‌دیده به روش جراحی برداشته می‌شود، بروز عوارض نادر و در حدود 2 درصد است. این عوارض شامل عوارض بیهوشی، عفونت و ناتوانی در جلوگیری از خشک‌شدگی بلند مدت زانو، تورم و عود دوباره درد می‌شود. عوارض دیگر شامل ترومبوز عمیق وریدی (لخته خون در پا) و خطرات ناشی از بیهوشی است. در بیمارانی که مینیسک زانوی آنها ترمیم می‌شود، احتمال بروز حوادث حدود یک‌سوم است. زمانی که غضروف آسیب دیده است، نمی‌توان آن را به گونه‌ای‌ترمیم کرد که مثل حالت اول آن شود. به همین دلیل، جلوگیری واقعاً بهترین روش درمانی برای پارگی مینیسک زانو است. تعهد مادام‌العمر به حفظ وزن سالم و جلوگیری از آسیب‌دیدگی، فشار وارده بر غضروف زانو را در هنگام انجام فعالیت‌های روزمره کاهش می‌دهد. قوی و انعطاف‌پذیر نگه داشتن عضلات نیز به محافظت از مفاصل کمک می‌کند. عضلاتی که برای حفاظت از زانو باید تقویت شوند عبارتند از عضلات چهار سر ران، همسترینگ و عضلات قسمت مرکزی بدن و عضلات کمر.