درمان شکستگی مچ پا براساس نوع شکستگی و میزان فشار استخوانهای قوزک

درمان شکستگی مچ پا براساس نوع شکستگی و میزان فشار استخوانهای قوزک

مچ پا شکسته نیز به عنوان یک "شکستگی استخوانی" شناخته می‌شود. این بدان معنی است که یک یا چند استخوان که مفصل مچ پا را تشکیل می‌دهند، دچار شکستگی می‌شوند.

مچ پا شکسته می‌تواند از یک شکستن ساده در یک استخوان، که ممکن است شما را از راه رفتن باز بدارد، تا چندین شکستگی، متغیر باشد، که باعث می‌شود مچ پای شما را از جای خود خارج کند و ممکن است چند ماه نیاز باشد شما فشار و وزنه‌ای روی این مچ پا قرار ندهید .

نگران نباشید، هرچه استخوان‌هایی که شکسته شده اند بیشتر باشند، مچ پا بی‌ثبات‌تر می‌شود. ممکن است رباط‌ها نیز آسیب دیده باشند. رباط‌های مچ پا، استخوان‌های مچ پا و مفصل را در جای خود قرار می‌دهند.

شکستگی شدید نیاز به جراحی مچ پا دارد. روش دقیق جراحی بسته به نوع شکستگی، متفاوت است و این که آیا استخوان ها در اثر نیرویی که به آن‌ها تحمیل می‌شود، به یکدیگر متصل می‌شوند ( یک انتهای یک استخوان به انتهای استخوان دیگر متصل می‌شود)، در انتخاب روش جراحی اهمیت زیادی دارد.

روش جراحی شکستگی مچ پا  بر اساس نوع شکستگی که شما دارید، متفاوت است. شکستگی‌هایی مانند شکستگی استخوان جانبی تیبیا، که در آن شکستگی به سادگی خارج محلی یا ناپایدار است، می‌تواند با جراحی ترمیمی ساده که استخوان را درمحل خود قرار می‌دهد، بهبود یابد. در طی این نوع عمل، قطعات استخوانی ابتدا در جای صحیح خود قرار داده می‌شوند (جابه‌جا می‌شوند) و به تراز نرمال خود می‌رسند. آنها با پیچ‌های ویژه و صفحات فلزی خاص که به سطح بیرونی استخوان متصل و از آن نگهداری می‌کند. در بعضی موارد، یک پیچ یا میله درون استخوان ممکن است مورد استفاده قرار گیرد که برای حفظ قطعات استخوانی در حین بهبودی آنها مورد نیاز است.

شکستگی‌های پیچیده تر مانند شکستگی میانی استخوان تیبیا ممکن است شامل شکستگی یا ترک خوردگی مفصل مچ پا باشد. بهبود شکستگی ممکن است نیاز به پیوند استخوان داشته باشد. این پیوند به عنوان یک داربست برای استخوان‌های جدید به کار می‌رود و ممکن است هر گونه خطر ابتلای بعدی به آرتروز را کاهش دهد.

بسته به نوع شکستی، قطعات استخوانی ممکن است با استفاده از پیچ، صفحه و پیچ و یا تکنیک‌های سیم کشی متفاوت فیکس شوند.

دکتر شهرستانی متخصص جراحی ارتوپدی پس از معاینه دقیق بیمار یک برنامه جامع درمانی برای بیمار ترسیم می کند. در صورتی که شرایط بیمار با درمان های ساده تر بهبود پیدا نکند، دکتر جراحی مناسب را برای درمان شکستگی انجام خواهد داد. برای دریافت اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت می توانید با شماره های 02122383746 و 09334453393 تماس حاصل نمایید.

آناتومی مچ پا


آناتومی مچ پا

سه استخوان مفصل مچ پا را تشکیل می‌دهند:

  • استخوان تیبیا
  • استخوان فیبولا: استخوان کوچکتر قسمت پایین پا
  • استخوان تالوس: استخوان کوچکی است که بین استخوان پاشنه (کالکلنئوس) و تیبیا و فیبولا قرار می‌گیرد استخوان‌های تیبیا و فیبولا دارای قطعات خاصی هستند که مچ پا را تشکیل می‌دهند:
  • استخوان قوزک داخلی: داخل قسمتی از استخوان تیبیا
  • استخوان قوزک پشتی: قسمت پشتی تیبیا
  • استخوان قوزک جانبی: انتهای فیبولا

پزشکان با توجه به مساحت استخوان شکسته، شکستگی مچ پا را طبقه بندی می‌کنند. به عنوان مثال، شکستگی در انتهای فیبولا، شکستگی جانبی استخوان قوزک پا نامیده می‌شود، یا اگر هردو استخوان تیبیا و فیبولا شکسته باشند، آن را شکستگی دو طرفه استخوان قوزک پا می‌نامند.

دو مفصل در شکستگی مچ پا دخالت دارند:

  • مفصل مچ پا: جایی که تیبیا، فیبولا و تالوس به یکدیگر متصل می‌شوند
  • مفصل رباطی ( Syndesmosis joint ): مفصل بین تیبیا و فیبولا که توسط رباط‌ها کنار هم نگه داشته می‌شوند

رباط‌های چندگانه کمک می‌کنند تا مفصل مچ پا پایدار باشد.

علت، علائم و تشخیص شکستگی استخوان قوزک پا


علت، علائم و تشخیص شکستگی استخوان قوزک پا

هر یک از سه استخوانی که مفصل مچ پا را تشکیل می‌دهند می‌توانند به علت سقوط، تصادف اتومبیل یا برخی از آسیب‌های دیگر که به مچ پا وارد می‌شوند، می‌تواند آسیب ببیند.

از آنجایی که پیچ خوردگی شدید می‌تواند اغلب علائمی شبیه به شکستگی مچ پا داشته باشد، هر گونه آسیب به مچ پا باید توسط یک پزشک بررسی شود. علائم مچ پای شکسته عبارتند از:

  • درد فوری و شدید
  • تورم
  • کبودی
  • احساس سفتی هنگام لمس کردن
  • ناتوانی در تحمل هر گونه فشار و وزن بر روی پای آسیب دیده
  • تغییر شکل، به ویژه اگر جابجایی و شکستگی وجود داشته باشد

یک مچ پای شکسته نیز ممکن است باعث آسیب به رباط‌ها شود. پزشک شما تصویر برداری اشعه ایکس را برای پیدا کردن مکان دقیق شکستگی تجویز می‌کند. گاهی اوقات سی تی اسکن (توموگرافی کامپیوتری) یا اسکن استخوان نیز مورد نیاز است.

راه‌های درمان شکستگی استخوان مچ پا بدون جراحی

راه‌های درمان شکستگی استخوان مچ پا بدون جراحی

درمان شکستگی مچ پا براساس محل شکستگی متفاوت است:

درمان: شکستگی جانبی استخوان قوزک پا

شكستگی جانبی استخوان قوزک پا يك شكستگی استخوان فيبولا است.

سطوح مختلفی وجود دارد که در آن فیبولا می‌تواند دچار شکستگی شود. سطح شکستگی ممکن است روند درمان را هدایت کند.

اگر مچ پا شما پایدار باشد، ممکن است نیازی به عمل جراحی نداشته باشید، به این معنی که استخوان شکسته خارج از محل خود نیست یا فقط به طور جزئی از جای خود خارج شده است. برای بررسی اینکه آیا مچ پا پایدار است یا خیر، ممکن است یک تصویر برداری اشعه ایکس استرسی انجام شود. نوع درمان مورد نیاز نیز ممکن است بر اساس محل شکستنگی استخوان متفاوت باشد.

چندین روش مختلف برای محافظت از شکستگی در زمان بهبودی استفاده می‌شود. اعم از کفش پاشنه دار تنیس تا غالب ‌های گچی که فقط تا مچ پا هستند. بعضی از پزشکان اجازه می‌دهند تا بیماران وزن خود را بلافاصله روی پا قرار دهند، در حالی که دیگران 6 هفته صبر می‌کنند سپس این کار را انجام می‌دهند.

شما به طور منظم پزشک خود را می‌بینید تا تصویربرداری اشعه ایکس از مچ پای شما را تکرار کند تا مطمئن شوید که قسمت‌های شکسته استخوان شما در طول فرآیند بهبودی جابه جا نشده باشند.

اگر شکستگی خارج از محل باشد یا مچ پای شما ناپایدار باشد، شکستگی شما ممکن است با جراحی درمان شود. در طی این نوع عمل، قطعات استخوانی ابتدا در محل صحیح خود قرار می‌گیرند (جابه جا می‌شوند) و به تراز نرمال خود می‌رسند. استخوان‌ها با پیچ‌های ویژه و صفحات فلزی خاص که به سطح بیرونی استخوان متصل و از آن‌ها نگهداری می‌کنند. در بعضی موارد، یک پیچ یا میله درون استخوان ممکن است مورد استفاده قرار گیرد تا قطعات استخوانی را در زمان بهبودی کنار هم نگه دارد.

درمان: شکستگی میانی استخوان قوزک پا

شکستگی میانی استخوان قوزک پا، در داخل قسمت پایینی پا اتفاق می‌افتد. شکستگی‌ها می‌توانند در سطوح مختلف قسمت میان استخوان قوزک پا اتفاق بیفتند.

شکستگی‌های قسمت میانی استخوان قوزک اغلب با شکستگی فیبولا (قسمت جانبی استخوان قوزک پا)، شکستگی پشت تیبیا (قسمت خلفی استخوان قوزک پا) یا آسیب به رباط‌های مچ پا رخ می‌دهد.

اگر شکستگی باعث جا به جایی استخوان از محل خود نشده یا شکستگی بسیار کم با قطعات بسیار کوچک است، می‌توان بدون جراحی بیمار را درمان کرد.

برای بررسی اینکه آیا شکستگی و مچ پا پایدار هستند، ممکن است از تصویر برداری اشعه ایکس استرسی استفاده شود.

شکستگی ممکن است با یک مچ بند ساده یا یک بریس قابل جابجایی درمان شود. معمولا، شما باید از فشار آوردن بر روی پای خود برای حدود 6 هفته جلوگیری کنید.

شما باید پزشک خود را به طور منظم برای تکرار تصویر برداری اشعه ایکس ببینید تا مطمئن شوید که شکستگی از موقعیت خود تغییر نکرده باشد.

اگر شکستگی باعث جا‌به‌جایی استخوان از موقعیت خود شود یا مچ پا بی ثبات باشد، ممکن است جراحی توصیه شود.

در برخی موارد، جراحی ممکن است در نظر گرفته شود حتی اگر شکستگی خارج از محل قرار نگرفته باشد. این کار انجام می‌شود تا خطر عدم بهبودی استخوان شکسته از بین برود و به شما این اجازه را می‌دهد تا حركات مچ پا را زودتر از موعد مقرر شروع كنید.

شكستگي مياني استخوان قوزک پا ممكن است شامل آسیب يا از بین رفتن مفصل مچ پا نیز باشد. آسیب به مفصل مچ پا هنگامی رخ می‌دهد که یک نیرو خیلی زیاد باعث شود انتهای یک استخوان به استخوان دیگر برخورد کند. بهبودی شکستگی ناشی از ضربه به استخوان ممکن است نیاز به پیوند استخوان داشته باشد. این پیوند به عنوان یک داربست برای استخوان‌های جدید به کار می‌رود و می‌تواند هر گونه خطر بدتر شدن آرتروز را کاهش دهد.

بسته به شکستگی، قطعات استخوانی ممکن است با استفاده از پیچ، یک صفحه و پیچ و یا تکنیک‌های مختلف سیمی ثابت شود.

درمان: شکستگی خلفی استخوان قوزک پا 

شکستگی خلفی استخوان قوزک پا، شکستگی پشت استخوان تیبیا در سطح مفصل مچ پا است.

در اغلب موارد شکستگی خلفی قوزک پا، قسمت جانبی استخوان قوزک پا (فیبولا) نیز شکسته می‌شود. این امر به دلیل اشتراک رباطی قسمت جانبی با قسمت خلفی قوزک پا در محل مفصل مچ پا است. همچنین می‌تواند شکستگی قسمت میانی استخوان قوزک پا نیز وجود داشته باشد.

بسته به اینکه قطعه شکسته استخوان چقدر بزرگ است، قسمت پشت مچ پا ممکن است ناپایدار باشد. برخی مطالعات نشان داده اند که اگر قطعه شکسته بزرگتر از 25٪ مفصل مچ پا باشد، مچ پا بی ثبات می‌شود و باید با جراحی درمان شود.

مهم است که شکستگی خلفی قوزک پا به علت خطر ابتلا به آرتروز تشخیص داده و به درستی درمان شود. قسمت پشت تیبیا که استخوان آن شکسته می‌شود با غضروف پوشیده می‌شود. غضروف سطح صافی است که یک مفصل را می‌بندد. اگر قطعه شکسته استخوانی بیش از 25٪ از مچ پای شما باشد و بیش از چند میلیمتر از محل خود خارج شده باشد، سطح غضروف به درستی درمان نمی‌شود و سطح مفصل صاف نخواهد بود. این سطح ناهموار به طور معمول منجر به افزایش فشار و توزیع نا برابر آن در مچ پا می‌شود، که منجر به آسیب غضروف و ایجاد آرتریت می‌شود.

اگر شکستگی باعث جابه‌جایی استخوان از محل خود شده و مچ پا پایدار است، می‌توان آن را بدون جراحی درمان کرد.

درمان ممکن است با یک مچ بند ساده یا یک بریس قابل جابجایی انجام گیرد. به بیماران به طور معمول توصیه می‌شود که هیچ فشاری به مچ پا برای 6 هفته قرار ندهند.

اگر شکستگی باعث جابه‌جایی استخوان به خارج از محل خود شود یا اگر مچ پا بی ثبات باشد، جراحی ممکن است پیشنهاد شود.

گزینه‌های مختلف جراحی برای درمان شکستگی های خلفی استخوان قوزک پا موجود است. یکی از گزینه‌ها این است که پیچ را از جلوی مچ پا به عقب یا بالعکس بگذاریم. یکی دیگر از گزینه‌ها این است که صفحه و پیچ از پشت در استخوان قرار گیرد.

درمان: شکستگی دو جهت استخوان قوزک پا یا شکستگی معادل با شکستگی چند جهت استخوان

" دو جهته " به این معنی است که دو قسمت از سه قسمت استخوان مچ پا شکسته می‌شود.

در اغلب موارد شکستگی چند جهتی استخوان قوزک، شکستگی جانبی قوزک پا و شکستگی داخلی و میانی قوزگ پا، مچ پا پایدار نیست.

شکستگی " چند جهتی و ترکیبی " بدان معنی است که علاوه بر یکی از قسمت‌های استخوان قوزک پا که شکسته می‌شود، رباط قسمت میانی مچ پا نیز آسیب می‌بیند. معمولا این بدان معنی است که فیبولا همراه با آسیب به رباط‌های میانی نیز شکسته می‌شود و مچ پا بی ثبات می‌شود.

برای بررسی اینکه آیا رباط‌های میانی آسیب دیده‌اند یا خیر، ممکن است تصویر برداری استرسی اشعه ایکس استرسی انجام شود.

شکستگی‌های دو جهتی یا شکستگی‌های دوجهتی و ترکیبی، شکستگی‌های ناپایداری هستند و می‌توانند با جابجایی همراه باشند.

این آسیب‌ها ناپایدار هستند و معمولا جراحی برای درمان آن توصیه می‌شود.

درمان غیر جراحی ممکن است در صورتی که خطر مهمی برای سلامتی فرد وجود داشته باشد، و یا جایی که خطر جراحی ممکن است بیش از حد زیاد باشد یا اگر شما قادر به راه رفتن نباشید، توصیه شود.

درمان فوری به طور معمول شامل گچ گرفتن مچ پا است تا مچ پا را تا زمانی که تورم کاهش یابد، ثابت نگه دارد. پس از آن یک نگهدارنده مچ پا استفاده می‌شود. نگهدارنده‌ها ممکن است اغلب با تغییر تورم در مچ پا، تغییر یابند.

شما باید پزشک خود را به طور منظم برای تکرار تصویر برداری اشعه ایکس برای اطمینان از اینکه مچ پای شما در محل خود باقی مانده است.

در بیشتر موارد، فشار آوردن برای 6 هفته به مچ پا مجاز نیست. پس از گذشت 6 هفته، مچ پا ممکن است به وسیله یک بریس قابل جابجایی محافظت شود زیرا مچ پا در حال بهبودی است.

درمان جراحی اغلب توصیه می‌شود زیرا این شکستگی‌ها باعث می‌شود که مچ پا ناپایدار باشد.

شکستگی‌های جانبی و میانی با همان تکنیک‌های جراحی که در بالا برای هر شکستگی ذکر شده است، درمان می‌شوند.

درمان: شکستگی سه جهتی استخوان قوزک پا

شکستگی سه جهتی به این معنی است که تمام سه استخوان قوزک مچ پا شکسته می‌شوند. این آسیب‌ها ناپایدار هستند و می‌توانند با جابجایی استخوانی مرتبط باشند.

این آسیب‌ها ناپایدار هستند و معمولا با این گونه آسیب‌ها، جراحی توصیه می‌شود.

همانطور که درشکستگی های دو طرفه قوزک پا انجام می‌شد، اگر مشکلات سلامتی قابل توجهی دارید، یا خطر جراحی ممکن است بیش از حد زیاد باشد یا اگر به طور معمول نمی توانید راه بروید، درمان غیر جراحی ممکن است در نظر گرفته شود.

درمان غير جراحی شبیه به شکستگی دوجهتی قوزک پا انجام می‌شود، همانطور که در بالا توضيح داده شد.

هر گونه شکستگی را می‌توان با تکنیک‌های جراحی همانطور که در بالا برای هر شکستگی فردی نوشته شده است، درمان می‌شود.

درمان: آسیب مفصل سندیسموتیک

مفصل سندیسموسیز بین استخوان‌های تیبیا و فیبولا واقع شده است و توسط رباط‌ها کنار هم نگه داشته می‌شوند. یک آسیب مفصلی ممکن است فقط به رباط وارد شده باشد. این نوع آسیب همچنین به عنوان کشیدگی مفصلی شدید مچ پا نیز شناخته می‌شود. بسته به اینکه مچ پا چقدر ناپایدار است، این آسیب‌ها می‌توانند بدون جراحی درمان شوند. با این حال، این کشیدگی‌های شدید زمان بیشتری طول می‌کشد تا بهبود یابد.

در بسیاری از موارد، آسیب سندیسموتیک شامل کشیدگی شدید هر دو رباط و یک یا چند شکستگی است. این آسیب‌ها ناپایدار هستند و بدون درمان جراحی، درمان بسیار ضعیفی دارند.

پزشک شما ممکن است یک تصویر برداری اشعه ایکس استرسی را درخواست کند تا ببیند آیا مفصل سندیسموتیک آسیب دیده است یا نه.

ریکاوری و بهبودی


ریکاوری و بهبودی

از آنجایی که چنین طیف گسترده‌ای از صدمات وجود دارد، همچنین طیف گسترده ای از میزان بهبودی مردم پس از آسیب وجود دارد. حداقل 6 هفته طول می‌کشد تا استخوان‌های شکسته بتوانند بهبود یابند. ممکن است بهبودی رباط‌ها و تاندون‌ها زمان طولانی تری نیز نیاز داشته باشد.

همانطور که در بالا ذکر شد، پزشک شما به احتمال زیاد روند بهبودی آسیب را با کمک تصویر برداری مکرر اشعه ایکس نظارت خواهد کرد. این عمل معمولا در 6 هفته اول اگر جراحی انتخاب نشده باشد، انجام می‌شود.

مدیریت درد

درد بعد از جراحت یا جراحی بخشی طبیعی از روند بهبودی است. پزشک و پرستاران تلاش خواهند کرد تا درد کاهش یابد، که می‌تواند به شما کمک کند تا سریع‌تر بهبود پیدا کنید.

داروها اغلب برای تسکین درد کوتاه مدت پس از جراحی یا آسیب تجویز می‌شوند. بسیاری از انواع داروها برای کمک به مدیریت درد، از جمله مواد اپوئیدها، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی ( NSAIDها) و بی‌حس کننده‌های موضعی در دسترس هستند. پزشک شما ممکن است ترکیبی از این داروها را برای بهبودی و تسکین درد، و همچنین کم کردن نیاز به اپوئیدها، استفاده کند.

توجه داشته باشید که اگر چه اپوئیدها کمک می‌کنند درد بعد از عمل جراحی یا آسیب کاهش یابد، اما آنها جزو مواد مخدر هستند و می‌توانند اعتیاد آور باشند. مهم است که این دسته از داروها فقط زمانی به عنوان دارو مورد استفاده قرار گیرند که توسط پزشک تجویز شده باشند. به محض اینکه درد شما شروع به بهبودی می‌کند، مصرف اپوئیدها را متوقف کنید. اگر درد شما چند روز پس از درمان شما بهبودی پیدا نکند، با پزشک خود صحبت کنید.

توانبخشی

 صرف نظر از اینکه چگونه شکستگی مچ پا درمان می‌شود، توانبخشی بسیار مهم است.

هنگامی که پزشک شما اجازه می‌دهد مچ پای خود را شروع  به حرکت دادن کنید، برنامه‌های فیزیوتراپی و تمرینات خانگی بسیار مهم هستند. تمرینات خود را به طور مرتب انجام دهید.

در نهایت، شما همچنین شروع به تمرینات تقویتی می‌کنید. ممکن است چند ماه طول بکشد تا عضلات اطراف مچ پا شما به اندازه کافی قوی شوند تا بتوانید بدون لنگ زدن حرکت کنید و به فعالیت‌های منظم خود بازگردید.

باز هم، تمرینات تنها در صورتی مفید واقع می‌شوند که شما واقعا آنها را انجام دهید.

تحمل وزن و فشار

شکستگی خاص شما تعیین می‌کند که چه زمانی می‌توانید وزن خود را روی مچ پا قرار دهید. پزشک به شما اجازه می‌دهد تا وزن خود را روی مچ پا بگذارید وقتی که احساس می‌کند آسیب شما به اندازه کافی بهبود یافته و محل شکستگی پایدار است.

بسیار مهم است که وزن خود را روی مچ پا قرار ندهید تا زمانی که پزشک شما می‌گوید شما می‌توانید این کار را انجام دهید. اگر وزن خود را در مچ پای آسیب دیده خیلی زودتر از موعد مقرر قرار دهید، قطعات شکستگی ممکن است حرکت کنند یا جراحی شما ممکن است ناکام باشد و ممکن است لازم باشد دوباره روند درمانی خود را شروع کنید.

پشتیبانی

بسته به میزان آسیب، بسیار شایع است که انواع مختلفی از وسایل‌ها را که روی مچ پا آسیب دیده قرار می‌گیرند می‌توانیم بپوشیم.

در ابتدا، بیشتر شکستگی‌های مچ پا در گچ قرار می‌گیرند تا از مچ پای شما محافظت شود و باعث کاهش تورم در این ناحیه شود. پس از آن، به شما ممکن است یک مچ بند پا یا یک بریس قابل جابجایی داده شود.

حتی اگر شکستگی بهبود یابد، پزشک شما ممکن است چندین ماه در زمان‌هایی که فعالیت‌های ورزشی انجام می‌دهید، یک بریس مچ پا تجویز کند.

عدم درمان باعث بروز چه مشکلاتی می شود؟


بدون جراحی، خطر این وجود دارد که شکستگی قبل از بهبودی جابه‌جا شود. به همین دلیل مهم است که با پزشک خود به عنوان برنامه ریز روند درمان شما در مورد این مسائل صحبت کنید.

اگر قطعات شکستگی خارج از محل خود حرکت کنند و استخوان‌ها در آن موقعیت بهبود یابند، به آن "بدشکلی (  malunion) " گفته می‌شود. درمان این حالت بستگی به چگونگی قرار گرفتن استخوان ها و میزان پایداری مفصل مچ پا دارد.

اگر یک بدشکلی استخوانی رخ دهد یا اگر مچ پا شما پس از بهبودی ناپایدار شود، این امر در نهایت منجر به آرتروز در مچ پا خواهد شد.

عوارض جراحی شکستگی قوزک


افرادی که سیگار می‌کشند، مبتلا به دیابت هستند یا سالمند هستند، در معرض خطر بیشتری در برابر عوارض بعد از جراحی هستند، از جمله مشکلات مربوط به بهبودی زخم. این موضوع به این دلیل است که استخوان‌هایشان برای بهبودی زمان زیادی نیاز دارند.

ریسک‌های درمان جراحی شکستگی‌های مچ پا شامل موارد زیر می شود:

  • دشوار بودن بهبودی استخوان
  • آرتروز
  • درد در اثر صفحات و پیچ‌هایی که برای ثابت کردن استخوان‌ها استفاده شده‌اند. بعضی از بیماران چند ماه پس از بهبودی تصمیم به برداشتن آنها می‌گیرند.

نتایج


اگرچه اغلب افراد در طول 3 تا 4 ماه به فعالیت‌های عادی روزانه، به استثنای ورزشکاران، باز می‌گردند، مطالعات نشان داده است که افراد هنوز می‌توانند تا 2 سال پس از شکستگی مچ پا خود بهبود یابند. ممکن است چند ماه طول بکشد تا شما در حین راه رفتن لنگ نزنید و قبل از اینکه بتوانید به سطح رقابتی قبلی خود و ورزش کردن بازگردید. اکثر مردم پس از 9 تا 12 هفته از زمانی که مجروح شده‌اند، می‌توانند رانندگی کنند.