درمان دررفتگی لگن ناشی از جداشدن سراستخوان ران از مفصل لگن (هیپ)

درمان-دررفتگی-لگن

در رفتگی ضربه‌ای هنگامی رخ می‌دهد که سر گوی مانند مفصل ران از قسمت کاسه‌ای خارج شود. این آسیب بیشتر به هنگام برخورد خودکار یا سقوط با شدت بالا، آسیب‌های محل کار و یا ورزش، به ویژه آنهایی که منجر به ایجاد شکستگی پا و یا لگن می‌شوند، رخ می‌دهد. در رفتگی لگن، می‌تواند منجر به بروز مشکلات جدی در درازمدت شود، به خصوص اگر شدید باشد یا ظرف ساعت‌های اولیه پس از رخ دادن به درستی درمان نشود. اگر فردی هرگونه اثر شدید که موجب درد شدید لگن می‌شود و درد در کشاله ران، پا یا حتی زانو را تجربه کرد، باید توسط متخصص ارتوپدی مورد معاینه قرار گیرد تا مشخص شود آیا در رفتگی لگن وجود دارد یا خیر.

دررفتگی لگن بسیار دردناک است و می‌تواند باعث ایجاد پارگی‌ها یا کشیدگی در عروق خونی، اعصاب، عضلات، رباط‌ها و دیگر بافت‌های نرم مرتبط شود. جدی‌ترین عوارض ناشی از در رفتگی لگن، نکروز آواسکولار (مرگ استخوان) و آسیب عصب سیاتیک است. آسیب جدی به این اعصاب می‌تواند تحرک فرد را گاهی اوقات برای همیشه محدود کند. دررفتگی لگن می‌تواند درمان شود و تشخیص زودهنگام اغلب عوارض بعدی را از بین خواهد برد. اگر جراحت دیگری وجود نداشته باشد، ممکن است پزشک بتواند منطقه را بی حس کند و تنها جهت برگرداندن استخوان‌ها به محل صحیح خود درمان دستی را انجام دهد. اگر جراحت‌های اضافی موجب باقی ماندن مشکل در رفتگی لگن می‌شود و یا اگر استخوان‌های شکسته دیگری در منطقه وجود داشته باشند، عمل جراحی ممکن است مورد نیاز باشد. بعد از عمل جراحی یا جا انداختن، فیزیوتراپی لگن نیز مورد نیاز است و ممکن است بعد از جراحت تا مدتی حرکات بیمار محدود شود.

دکتر مهدی شهرستانی متخصص جراحی ارتوپدی، پس از معاینه دقیق بیمار بهترین راه را برای درمان دررفتگی لگن پیشنهاد خواهد کرد. برای دریافت اطلاعات بیشتر یا رزرو نوبت می‌توانید با شماره‌های 02122383746 و 09334453393 تماس حاصل نمایید.همچنین می‌توانید به آیدی تلگرام Dr_shahrestanii@ مراجعه کنید.

آناتومی مفصل لگن


مفصل ران یک مفصل گوی و کاسه‌ای است. قسمت گوی، در بالا از استخوان فمور (ران)، سر فمورال نامیده می‌شود. قسمت کاسه‌ای، به نام استابولوم، بخشی از لگن است. گوی در کاسه می‌چرخد، اجازه می‌دهد پا به جلو، عقب و پهلوها حرکت کند. غضروف نرم بین مفصل گوی و کاسه‌ای به آنها کمک می‌کند تا روی یکدیگر بلغزند و مفصل را حفظ کنند. در اغلب موارد دررفتگی لگن سر فمورال استخوان ران از ناحیه استابولوم به طرف عقب دچار در رفتگی می‌شود (دررفتگی خلفی لگن). در اغلب موارد، قسمت گوی از لگن (دررفتگی قدامی) به سمت جلو خارج می‌شود.

علت‌های دررفتگی و نیمه دررفتگی لگن


علائم دررفتگی لگن معمولاً ناشی از مقادیر زیاد نیرویی است که روی قسمت‌های انتهایی اندام‌های پایین قرار می‌گیرد. شایع‌ترین علت این آسیب تصادفات ناشی از وسایل نقلیه موتوری است، اما این امر می‌تواند در حین سقوط و همچنین در کارهای صنعتی هنگام افتادن از سقف و سایر سقوط‌های شدید رخ دهد. این نیروها باعث می‌شوند که سر استخوان ران از مفصل ران خارج شود و موجب در رفتگی لگن. شود لازم به ذکر است که حتی اگر در رفتگی لگن به دلیل یک حادثه بزرگ رخ ندهد، دررفتگی لگن هنوز یک مورد اورژانسی است که باید بلافاصله توسط یک پزشک ارزیابی شود.

علائم


علائم در رفتگی لگن یک آسیب شدید دردناک است. در اکثر موارد بیمار حتی قادر نخواهد بود که پای دچار دررفتگی لگن را را حرکت دهد، چه برسد به این که راه برود. در واقع این بیماران نباید سعی کنند وزن خود را بر روی سمت آسیب دیده بیاندازند. آسیب عصبی ممکن است در طی این آسیب ناشی از فشار روی اعصاب یا کمبود گردش کافی در ناحیه لگن و کشاله ران باشد.

عوارض جانبی


اگر شما فکر می‌کنید که شما یا شخص دیگری دچار در رفتگی لگن شده است، مهم است که بلافاصله به دنبال درمان‌های اورژانسی برای جلوگیری از آسیب بیشتر در جاده یا آسیب‌های اضافی باشید. دررفتگی لگن یک وضعیت اورژانسی واقعی است که نیاز به درمان توسط پزشک متخصص حرفه‌ای را دارد، اگرچه بسیاری از بیماران مجروح نیاز به درمان‌های دیگر نیز خواهند داشت. عدم انجام درمان می‌تواند منجر به آسیب عصبی و مرگ بافت در ناحیه لگن یا اطراف آن شود. از بین رفتن استخوان‌ها نیز ممکن است باعث ایجاد آسیب بیشتر به منطقه شوند و به احتمال زیاد اخذ یک نتیجه خوب را کاهش دهند. بروز آرتروز در افرادی که درمان را به تأخیر می‌اندازند بیشتر احتمال دارد و ممکن است فعالیت یا تحرک در زندگی فعلی یا در آینده را به طور قابل توجهی محدود کند.

تشخیص


علائم در رفتگی لگن در اغلب موارد به علت ناهنجاری‌های عمده و موقعیت بدی که در اثر آسیب ایجاد می‌شود بسیار آشکار هستند. با این حال، اشعه ایکس یا تصویربرداری با روش‌های دیگر برای ارزیابی موقعیت دررفتگی لگن و یا هر آسیب دیگر که ممکن است در ابتدای حوادث رخ داده باشد، مورد نیاز است. اگر جراحات دیگری وجود داشته باشند ممکن است لازم باشد که جراحت کلی را درمان کنید. پزشک شما همچنین یک معاینه فیزیکی کامل را انجام خواهد داد تا هر گونه آسیب یا عوارض دیگر این آسیب را رد کند.

راه‌های درمان در رفتگی لگن


درمان مخصوص جراحی در رفتگی لگن توسط پزشک شما بر اساس موارد زیر تعیین خواهد شد:

  • سن، وضعیت سلامتی و تاریخچه پزشکی
  • میزان آسیب
  • نوع آسیب
  • تحمل شما در برابر داروها، روش‌ها یا درمان‌های خاص
  • انتظارات در مورد وضعیت

جاانداختن دررفتگی لگن با روش باز و بسته

جاانداختن-دررفتگی-لگن-با-روش-باز-و-بسته

دررفتگی لگن نیاز به درمان فوری دارد. روش‌های جا انداختن دررفتگی لگن عبارتند از:

  • جا انداختن بسته یک روش برای حرکت دادن استخوان ران و بازگردادن آن به قسمت کاسه‌ای مفصل ران است. پزشک متخصص در حالیکه به شما بی حسی تزریق شده است، پای شما را می‌چرخاند و آن را در موقعیت‌های مختلف حرکت می‌دهد. آن‌ها ممکن است مفصل لگن شما را بکشند یا هل دهند. اگر متخصص قادر به درمان شما از طریق جا انداختن استخوان نبود، به عمل جراحی نیاز دارید.
  • جا انداختن باز نوعی عمل جراحی است برای حرکت دادن استخوان‌های لگن به محل قبلی خود انجام می‌گیرد. در این روش بیهوشی اعمال خواهد شد تا شما را بی حس نگه دارد. متخصص شما برشی را انجام خواهد داد تا بتواند مفصل آسیب دیده را مشاهده و ترمیم کند. پس از جا انداختن، شما یک تصویربرداری با اشعه ایکس دیگر یا سی تی اسکن خواهید داشت.

جا انداختن بدون عمل جراحی یا روش بسته برای اصلاح دررفتگی لگن بدون نیاز به عمل جراحی یا برش انجام می‌شود. بسته به جهت در رفتگی لگن، پس از اینکه داروهای ضد درد داده شد، روی پشت و معده‌تان قرار می‌گیرید. در حین بیهوشی با استفاده از داروهای ضد درد بیشتر، آرامبخشهای عضلانی و بی حس کننده‌ها، پزشک و دستیار لگن شما را تثبیت می‌کنند، لگن و زانو را خم کرده یا می‌کشند، کشش را در انتهای اندام اعمال می‌کنند، و به آرامی ران را داخل یا بیرون می‌چرخانند تا سر فمورال را به محل اصلی خود در داخل استابولوم بازگردانند. در حالی که هنوز تحت بیهوشی قرار گرفته‌اید، جراح و دستیار لگن شما را نیز به حرکت در می‌آورند تا ثبات را پس از جا انداختن، ارزیابی کنند. این روش معمولاً کمتر از نیم ساعت طول می‌کشد و بسته به منابع موجود برای انجام بیهوشی، در اتاق اورژانس یا اتاق عمل انجام می‌شود. پس از تلاش برای جا انداختن به روش بسته، برای بررسی اینکه آیا لگن به طور کامل جا انداخته شده است یا خیر و یا اینکه آیا شکستگی‌های اطراف ران یا قسمت‌های شل استخوان در مفصل ران وجود دارند، یک تصویربرداری با اشعه ایکس انجام می‌شود. در بیشتر موارد، سی تی اسکن نیز جهت یافتن قطعات استخوانی در مفصل انجام می‌شود تا اطمینان حاصل گردد که لگن به طور کامل جا انداخته شده است و شکستگی‌های احتمالی نیز وجود ندارد. اگر جا انداختن ناموفق باشد، ممکن است تلاش دیگری با جهت بیهوشی عمیق‌تر انجام شود. اگر ثابت شود که جا انداختن به روش بسته موفقیت آمیز نیست، درمان جا انداختن باز، که در آن متخصص جراح برش را انجام می‌دهد و به طور مستقیم لگن را باز می‌کند تا در رفتگی لگن را جا بیندازد و شکستگی‌های لازم را برطرف کند، انجام می‌گیرد. پس از جا انداختن یک دررفتگی سادهٔ لگن، معمولاً عوارض ناشی از درد را تجربه می‌کنید. با این حال، معمولاً درد لگن خفیف است که می‌تواند با داروهای ضد درد خوراکی کنترل شود.

پس از یک جا انداختن بسته موفقیت آمیز، شما معمولاً در اتاق اورژانس یا اتاق ریکاوری برای حداقل دو ساعت تا زمانی که بیهوشی از بین برود، می‌مانید. آسیب‌های مرتبط با آن ممکن است به بستری شدن در بیمارستان و مداخله درمانی نیاز داشته باشد. ممکن است یک بالش فوم بین پاهای شما قرار داده شود تا پاهای خود را از هم جدا نگه دارید و لگن شما در موقعیت پایدارتری قرار گیرد. شما باید همچنان سعی کنید پا، مچ پا و زانو را در حالی که در اتاق بهبودی و در خانه هستید، برای بهبود گردش خون حرکت دهید. دمای بدن، فشار خون و ضربان قلب شما توسط یک پرستار تحت نظارت قرار خواهد گرفت، و با کمک متخصص بیهوشی تعیین خواهد شد که آیا آماده هستید که از بیمارستان خارج شوید یا در صورت لزوم باید در بیمارستان بستری شوید. ممکن است برای کنترل درد نیاز داشته باشید که در بیمارستان بستری شوید. اگر لگن شما در طول حرکت کردن ناپایدار باشد، ممکن است لازم باشد به طور موقت، از بریس، گچ یا عمل جراحی برای جلوگیری از دررفتگی مجدد لگن استفاده کنید. شما ممکن است برای حرکت کردن به عصا یا واکر نیاز داشته باشید. متخصص جراح شما قبل از رفتن به خانه، دستورالعمل‌های دیسشارژ و پیگیری‌های پس از آن را بررسی می‌کند.

مراقبت-بعد-از-عمل-لگن

در ادامه مواردی که باید انتظار داشته باشید و راه‌های مقابله با آن در زمان سپری کردن دوران بهبودی در خانه پس از جا انداختن بستهٔ دررفتگی لگن به صورت عمل غیر جراحی ذکر شده‌اند:

  • انتظار می‌رود برای یک هفته یا بیشتر درد داشته باشید. در صورت نیاز، داروهای خوراکی را طبق دستور پزشک خود استفاده نمایید. درد روز به روز کاهش می‌یابد. اگر درد ناگهانی را تجربه کردید با پزشک خود تماس بگیرید.
  • استراحت و فعالیت‌های خود را تغییر دهید، اما برای استراحت در رختخواب باقی نمانید، زیرا عدم فعالیت باعث تغییر وضعیت می‌شود و ممکن است به ایجاد لخته‌های خون منجر گردد.
  • پزشک شما ممکن است یک بالش به شکل V را که بین پاهای شما قرار می‌گیرد و پاهای شما را از هم جدا می‌کند و یک پای شما را در موقعیت پایدار حفظ کند، تجویز کند.
  • اگر لگن شما پایدار باشد، پس به استفاده از بریس یا گچ نیازی نیست. اگر در موقعیت‌های خاصی ناپایدار باشد، ممکن است بریس یا گچ برای شما تجویز شود که از بروز این موقعیت‌ها جلوگیری می‌کند. معمولاً، بریس یا گچ برای مدت 6 تا 8 هفته استفاده می‌شود. گچ معمولاً از فایبرگلاس ساخته شده است.
  • یک رژیم متعادل، مکمل‌های ویتامین، هیدراتاسیون مناسب و ورزش ممکن است به شما کمک کند تا دوباره بهبود یابید و بتوانید حرکت کنید.
  • شما ممکن است برای حرکت در اطراف خانه خود و انجام کارهای خانگی ساده مانند آشپزی، حمام کردن و شستن لباس‌ها دچار مشکل شوید. فردی باید یک یا دو بار در روز به شما سر بزند و کارهای شما را انجام دهد. اگر به تنهایی زندگی می‌کنید، بیمارستان می‌تواند یک مددکار اجتماعی یا پرستار را برای کمک به شما در خانه معرفی کند.
  • انتظار می‌رود که محدوده حرکات و تمرینات پیاده روی را در اسرع وقت همانطور که توسط پزشک دستور داده شده است شروع کنید. پزشک احتمالاً شما را به یک درمانگر فیزیکی ارجاع خواهد داد تا تمرینات تقویتی و کشش را تحت نظارت ظرف مدت یک هفته پس از جا انداختن غیر جراحی انجام دهید.

درمان دستی

کایروپراکتیک-لگن

برخی از موارد دررفتگی لگن را می‌توان با استفاده از درمان دستی کایروپراکتیک اصلاح کرد که از مانور مقاومتی مخالف با نیروی کم برای بازگرداندن مفصل ران استفاده می‌شود. این مانور در شرایطی انجام می‌گیرد که در آن عضلات نامتعادل، سر ران را به سمت جلو و عقب حرکت می‌دهند. این کار با قرار دادن بیمار به پشت در حالی که پا از زانو و لگن خم شده است، و با کشش زانو به آرامی روی بدن انجام می‌گیرد. در حالی که پا را نگه داشته‌اید تا آن را تثبیت کنید، درمانگر آن را در جهتی حرکت می‌دهد که پا به سمت بالا و خارج بیاید و همزمان با مقاومت بیمار در برابر حرکت، مفصل لگن را به آرامی به سر جای خود باز می‌گرداند.

درمان فیزیکی

درمان-فیزیکی--لگن

بعضی از فرم‌های جابجایی لگن به خوبی به پروتکل‌های استراحت، یخ و داروهای ضد التهابی پس از انجام بازتوانی، با استفاده از روش محافظه کارانه پاسخ می‌دهند. یک فرایند نسبتاً طولانی از 4 تا 6 ماه همراه با پیروی کامل از یک پروتکل درمانی مناسب برایبیمار لازم است. هنگامی که میزان زیادی از درد و التهاب فروکش کرد، یک برنامه متشکل از تمرینات حرکتی ملایم، همراه با کشش عضلات ران و تقویت قسمت‌های ضعیف آن‌ها کمک می‌کند تا بهبودی سرعت یابد و ثبات دراز مدت مفصل لگن را افزایش می‌دهد. درگیر شدن زود هنگام در تمرینات تحمل وزن، قبل از اینکه لگن بتواند به اندازه کافی بهبود یابد، می‌تواند مفصل را در معرض خطر قرار دهد و باعث بروز آسیب و عوارض بیشتر شود.

چگونه می‌توانید از دررفتگی مجدد لگن خود جلوگیری کنید؟


این اقدامات احتیاطی را برای مدت 6 هفته پس از آسیب مطابق دستورالعمل تجویز شده انجام دهید:

  • در حالی که پشت شما صاف است و پای خود را روی کف زمین قرار داده‌اید، بنشینید. پاهای خود را چهار زانو نکنید و هنگامی که روی صندلی نشسته‌اید، به سمت جلو خم نشوید.
  • زانوهای خود را از هم جدا نگه دارید. وقتی در حال نشسته هستید یا دراز کشیده‌اید، یک بالش یا سطح شیب دار را بین زانوهای خود قرار دهید. زانوهایتان را نپیچانید. زانوهایتان را از سطح لگن بالاتر نیاورید.
  • روی یک صندلی کوتاه ننشینید. از دست‌ها و نیروی قسمت بالایی بدن خود استفاده کنید تا خودتان را از موقعیت نشسته بلند کنید.
  • از قسمت کمر برای بلند کردن اجسام خم نشوید. زانوهای خود را برای رسیدن به جسم خم کنید، یا از یک ابزار برای برداشتن آن استفاده کنید.

چه زمانی باید با پزشک تماس بگیرید؟


  • زمانی که تب دارید.
  • اگر محل برش شما قرمز، متورم است یا چرک دارد.
  • در پا یا کف پا دچار بی حسی هستید.
  • درد بعد از مصرف دارو از بین نمی‌رود.
  • شما نمی‌توانید با عصا یا چوب زیر بغل حرکت کنید.
  • شما در مورد وضعیت یا مراقبت از خود سؤال یا نگرانی دارید.
  • درد شدیدی دارید.
  • مجدداً دچار جابجایی لگن شده‌اید.
  • محل برش باز شده است یا خون از بانداژ شما نشت می‌کند.