درمان تنگی کانال نخاع کمر با لامینکتومی و روش های نوین جراحی

درمان تنگی کانال نخاع کمر با لامینکتومی و روش های نوین جراحی

یک علت شایع درد قسمت پایین کمر و پا، تنگی کانال نخاع کمر است. با بالا رفتن سن، ستون فقرات تغییر می‌کند. این اثرات سایشی نرمال ناشی از افزایش سن می‌توانند منجر به تنگی کانال نخاع کمر شوند. این عارضه تنگی مجرای نخاعی نامیده می‌شود. تغییرات دژنراتیو ستون فقرات در 95 درصد از افراد در سن 50 سال دیده می‌شود. تنگی کانال نخاع کمر اغلب در بزرگسالان بالای 60 سال رخ می‌دهد. فشار بر روی ریشه‌های عصبی در مردان و زنان به طور یکسان رایج است. تعداد کمی از افراد مبتلا به مشکلات کمر به دنیا می‌آیند که این مشکلات باعث ایجاد تنگی کانال نخاع کمر می‌شوند. این عارضه به عنوان تنگی مادرزادی کانال نخاع کمر شناخته می‌شود، و اغلب بیشتر در مردان رخ می‌دهد. افراد معمولا ابتدا بین سنین 30 تا 50 سال متوجه علائم می‌شوند.

ستون فقرات شما از استخوان‌های کوچکی تشکیل شده است که استخوان‌های مهره نامیده می‌شوند و روی یکدیگر قرار دارند. عضلات، رباط‌ها، اعصاب و دیسک بین مهره‌ای بخش‌های دیگری از ستون فقرات شما هستند. دانستن اطلاعاتی در مورد ستون فقرات و نحوه عملکرد آن می‌تواند به شما در درک بهتر عارضه‌ی تنگی کانال نخاع کمر کمک کند. تنگی نخاع زمانی رخ می‌دهد که فضای اطراف نخاع تنگ می‌شود. این باعث ایجاد فشار روی طناب نخاعی و ریشه‌های عصبی نخاعی می‌شود و ممکن است باعث درد، بی‌حسی یا ضعف در پاها شود. این تصویر یک مهره سالم (نمای مقطع عرضی) و یک مهره با تنگی کانال نخاعی را نشان می‌دهد، که تنگی مجرا نامیده می‌شود.

روش‌های درمان این مشکل شامل دارو درمانی، فیزیوتراپی، جراحی‌های مختلف و جراحی‌های نوین می‌شود.

دکتر شهرستانی جراح و متخصص ارتوپد از جدیدترین روش‌ها برای درمان و تسکین بیماری‌ها بهره میگیرد. برای بهرمندی از این خدمات و رزرو وقت با شماره‌های 02122383746 و 09334453393 تماس حاصل فرمایید

چرا دچار تنگی کانال نخاع می‌شویم؟


چرا دچار تنگی کانال نخاع می شویم؟

آرتروز شایع‌ترین علت تنگی نخاعی است. آرتروز اشاره به انحطاط هر گونه مفصل در بدن دارد. در ستون فقرات، آرتروز می‌تواند ناشی از دیسک رو به انحطاط و از دست دادن مقداری آب باشد. در کودکان و نوجوانان، دیسک دارای محتوای آب زیادی است. با افزایش سن، دیسک‌های ما شروع به خشک شدن و ضعیف شدن می‌کنند. این مشکل منجر به نشست کردن یا افتادگی فضاهای دیسک، و از دست رفتن ارتفاع فضای دیسک می‌شود. خار استخوان، ورم فصل کانال نخاعی را باریک می‌کند. برای جبران غضروف از دست رفته، بدن شما ممکن است با رشد استخوان جدید در مفصل‌های فاست خود به منظور پشتیبانی از مهره‌ها، واکنش نشان دهد. با گذشت زمان، این رشد بیش از حد استخوان، که خار نامیده می‌شود، ممکن است فضای لازم برای عبور عصب را تنگ کند. پاسخ دیگر به آرتروز در قسمت پشتی این است که اندازه رباط‌ها در اطراف مفاصل بزرگ می‌شوند. این همچنین فضا را برای اعصاب کاهش می‌دهد. هنگامی که فضا به اندازه کافی برای تحریک اعصاب نخاعی کوچک می‌شود، علائم دردناک ایجاد می‌شوند.

علائم


تنگی کانال نخاع علائم متعددی دارد که در ادامه به آنها اشاره می‌کنیم:

علائم
کمر درد

افراد مبتلا به تنگی نخاعی ممکن است کمر درد داشته باشند یا نداشته باشند، که این موضوع بستگی به درجه آرتروزی که ایجاد شده است دارد. اعصاب ستون فقرات در قسمت‌های خاص بدن شما حس‌ها را تقویت می‌کنند. فشار در اعصاب می‌تواند در ناحیه‌ای که اعصاب وجود دارند درد ایجاد کند. درد در باسن که به سمت پایین به طرف پاها ساطع می‌شود، که سیاتیک نامیده می‌شود، ناشی از این فشار است.

درد سوزشی در باسن و پاها (سیاتیک)

فشار در اعصاب می‌تواند در ناحیه‌ای که اعصاب وجود دارند درد ایجاد کند. درد ممکن است به عنوان یک درد یا یک احساس سوزش توصیف شود. این سوزش و درد معمولا در ناحیه باسن شروع می‌شود و به سمت پاها ساطع می‌شود. با پیشرفت این عارضه، می‌تواند منجر به درد در کف پا شود.

بی‌حسی یا گزگز در باسن یا پاها

همانطور که فشار بر عصب افزایش می‌یابد، بی حسی و گزگز اغلب با درد سوزش همراه است. اگر چه همه‌ی بیماران هر دو درد و سوزش و بی‌حسی و گزگز  را تجربه نمی‌کنند.

ضعف در پاها یا افتادگی پا

هنگامی که فشار به یک سطح بحرانی می‌رسد، ضعف می‌تواند در یک پا یا در هر دو پا رخ دهد. برخی از بیماران دچار افتادگی پا می‌شوند و یا احساس می‌کنند که پای آنها در حین راه رفتن بر روی زمین زده می‌شود.

درد کمتر با خم شدن به جلو یا نشستن

مطالعات ستون فقرات کمری نشان می‌دهد که خم شدن به جلو در واقع باعث افزایش فضای موجود در اعصاب می‌شود. بسیاری از بیماران ممکن است هنگام خم شدن به جلو به ویژه وقتی نشسته‌اند متوجه تسکین شوند. معمولا درد با صاف ایستادن و راه رفتن بدتر می‌شود. برخی بیماران متوجه می‌شوند که می‌توانند از دوچرخه ثابت استفاده کنند، یا روی گاری خرید لم دهند و راه بروند. با این حال، پیاده روی به اندازه‌ی بیش از 1 یا 2 بلوک ممکن است سیاتیک شدید یا ضعف ایجاد کند.

راه های تشخیص تنگی کانال نخاع


راه‌های تشخیص تنگی کانال نخاع
پزشک شما ممکن است به روش‌های زیر بیماری شما را تشخیص دهد:

سابقه پزشکی و معاینه فیزیکی

پس از بحث در مورد علائم و سابقه پزشکی، پزشک کمر شما را بررسی خواهد کرد. این شامل نگاه کردن به کمر و فشار دادن نواحی مختلف به منظور بررسی وجود هر گونه آسیب یا صدمه است. پزشک ممکن است شما را به جلو خم و پهلو به پهلو کند تا هر گونه محدودیت یا درد را بررسی کند.

تست‌های تصویربرداری و اشعه ایکس

آزمایشات دیگری که ممکن است به پزشک شما کمک کنند تا تشخیص شما را تایید کند عبارتند از این موارد: اگرچه آنها فقط استخوان‌ها را به تصویر می‌کشند، اشعه X می‌تواند به تعیین این که آیا شما دچار تنگی نخاعی هستید یا خیر کمک کند. اشعه‌های ایکس تغییرات پیری را نشان خواهند داد، مانند از دست رفتن ارتفاع دیسک یا اسپور استخوان. اشعه‌های ایکس در حالی گرفته می‌شوند که به سمت جلو و پشت خم شده‌اید، و بی‌ثباتی در مفاصل را نشان می‌دهند. اشعه‌های X همچنین می‌توانند تحرک بیش از حد را نشان دهند، که اسپوندیلولیزیس نامیده می‌شود.

تصویرسازی تشدید مغناطیسی (MRI)

این مطالعه می‌تواند تصاویر بهتر از بافت‌های نرم مانند عضلات، دیسک‌ها، اعصاب و طناب نخاعی ایجاد کند.

آزمایشات اضافی

سی‌تی اسکن یا توموگرافی کامپیوتری می‌تواند تصاویر مقطع عرضی از ستون فقرات شما ایجاد کند. پزشک شما همچنین می‌تواند یک میلوگرام را تجویز کند. در این روش، رنگ به داخل ستون فقرات تزریق می‌شود تا اعصاب را با وضوح بیشتری نشان دهد. این کار می‌تواند به پزشک برای تعیین اینکه اعصاب فشرده شده‌اند یا نه کمک کند.

درمان


روش‌های درمانی تنگی کانال نخاع متفاوت می‌باشند که پزشک شما بسته به شدت بیماری در مورد آن تصمیم‌گیری می‌کند:

درمان غیرجراحی

گزینه‌های درمان غیر جراحی بر بازگرداندن عملکرد و کاهش درد تمرکز می‌کنند. اگر چه روش‌های غیرجراحی تنگی کانال نخاعی را بهبود نمی‌بخشد، بسیاری از افراد گزارش می‌دهند که این درمان‌ها به کاهش علائم کمک می‌کنند.

داروهای ضد التهابی

داروهای ضد التهابی
از آنجا که درد تنگی ناشی از فشار روی عصب نخاعی است، کاهش التهاب (تورم) در اطراف عصب می‌تواند درد را کاهش دهد. داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی (NSAIDs) باعث تسکین درد می‌شوند. هنگامی که در طول دوره 5 تا 10 روز استفاده می‌شوند، آنها همچنین می‌توانند اثر ضد التهابی داشته باشند. اکثر افراد با داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی‌ بدون نسخه آشنا هستند، مانند آسپرین و ایبوپروفن. داروهای بدون نسخه یا تجویزی، هر دو نوع باید بدقت مورد استفاده قرار گیرند. آنها می‌توانند منجر به التهاب معده یا زخم معده شوند. اگر در هنگام مصرف داروی ضد التهاب دچار رفلاکس اسید یا درد معده شدید، حتما با پزشک خود صحبت کنید.

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی
تمرینات کششی، ماساژ، و تقویت کمر و شکم اغلب به مدیریت علائم کمک می‌کنند. درمان محافظه کارانه و به خصوص فیزیوتراپی شامل ترکیبی از مداخلات مختلف هستند:

  •  استراحت مطلق
  • برنامه‌های ورزشی مبتنی بر خمیدگی
  •  تمرینات خمیدگی کمر برای کاهش انحنای زیاد ستون فقرات به جلو انجام می‌شود. این راحت‌ترین حالت برای بیمار است زیرا علائم همراه با کاهش فشار اپیدورال در کانال نخاعی کمری کاهش می‌یابند.
  • یک یا 2 زانو را در موقعیت تاق باز به طرف سینه خم کنید. این موقعیت باید به مدت 30 ثانیه نگه داشته شود. در ورزش تک پا، بیمار باید پاها را عوض کند. دو زانو یک ورزش پیشرفته است.
  •  این برنامه تمرینی باید در طول 6 هفته اول برگشت استدلالی قدم به قدم داشته باشد.
  • راه رفتن روی تردمیل مرحله نهایی در این برنامه است.
  • درمان دستی
  • تمرینات کششی و جورفشانی کمری

تزریق استروئید

تزریق استروئید
کورتیزون یک داروی ضد التهابی قوی است. تزریقات کورتیزون در اطراف اعصاب و یا در فضای اپیدورال می‌تواند تورم و همچنین درد را کاهش دهد. آنها همچنین باعث کاهش بی‌حسی، اما نه ضعف، در پاها می‌شوند. بیماران نباید بیش از 3 تزریق در سال دریافت کنند.

طب سوزنی

طب سوزنی
طب سوزنی می‌تواند برای درمان برخی از دردها در موارد شدید تنگی کمری مفید باشد. اگر چه می‌تواند بسیار امن باشد، موفقیت دراز مدت با این درمان از نظر علمی ثابت نشده است.

انواع روش‌های جراحی


جراحی تنگی کانال نخاع کمری به طور کلی برای بیماران با کیفیت پایین زندگی به دلیل درد و ضعف اختصاص داده شده است. بیماران ممکن است از راه رفتن دشوار برای مدت زمان طولانی شکایت کنند. به همین دلیل است که اغلب بیماران جراحی را در نظر می‌گیرند. دو گزینه اصلی جراحی برای درمان تنگی نخاع کمری وجود دارد: لامینکتومی و جوش دادن مهره‌ها. هر دو گزینه می‌توانند منجر به تسکین درد عالی شوند. مطمئن باشید که در مورد مزایا و معایب هر دو روش با پزشک خود صحبت کنید.

لامینکتومی

لامینکتومی
این روش شامل حذف استخوان، خار استخوان و رباط‌هایی است که اعصاب را فشرده می‌کنند. این روش همچنین ممکن است وافشاری نامیده شود. لامینکتومی را می‌توان به عنوان جراحی باز انجام داد، که در آن پزشک شما از یک برش بزرگتر تکی برای دسترسی به ستون فقرات استفاده می‌کند. این روش همچنین می‌تواند با استفاده از روش حداقل تهاجمی انجام شود، که در آن چندین برش کوچک‌تر ایجاد می‌شوند. پزشک در مورد گزینه مناسب برای شما، صحبت خواهد کرد.

جوش دادن مهره‌ها

جوش دادن مهره‌ها

جوش دادن مهره‌ها، جراحی برای متصل کردن 2 یا چند مهره به یک ساختار تک است. هدف متوقف کردن حرکت بین 2 استخوان و جلوگیری از کمر درد است. هنگامی که آنها جوش داده می‌شوند، دیگر آنگونه که حرکت می‌کردند حرکت نمی‌کنند. این باعث جلوگیری از کشش اعصاب نزدیک، رباط‌ها، و عضلاتی می‌شود که ممکن است باعث ناراحتی شوند. اگر آرتروز به بی‌ثباتی ستون فقرات پیشرفت کند، ممکن است ترکیبی از وافشاری و تثبیت یا جوش دادن مهره‌ها توصیه شود. جوش دادن مهره‌ها می‌تواند در یکی از 2 روش انجام شود.

• جوش دادن داخل بدن کمری قدامی: پزشک از طریق شکم عمل را انجام می‌دهد.
• فیوژن یا جوش دادن عقبی: پزشک از طریق کمر عمل را انجام می‌دهد.

پس از اینکه پزشک برش را ایجاد کرد، عضلات و ساختارها را به سمت کنار پس می‌زند تا ستون فقرات شما را ببیند. مفصل یا مفاصل بین دیسک‌های آسیب دیده یا دردناک حذف می‌شوند.

توانبخشی

توانبخشی
پس از جراحی، ممکن است برای مدت زمان کوتاهی در بیمارستان بمانید، که این موضوع بستگی به سلامت شما و روش انجام شده دارد. بیماران سالم که تحت عمل وافشاری قرار می‌گیرند ممکن است همان روز یا روز بعد به خانه بروند و ممکن است بعد از چند هفته دوباره به فعالیت‌های طبیعی بازگردند. روش فیوژن معمولا نیازمند 2 تا 3 روز ماندن در بیمارستان است. جراح ممکن است به شما یک بند یا شکم بند برای راحتی بدهد. او احتمالا شما را تشویق می‌کند تا در اسرع وقت شروع به راه رفتن کنید. اکثر بیماران فقط به فیزیوتراپی برای تقویت کمر خود نیاز دارند. فیزیوتراپیست ممکن است تمریناتی را به شما نشان دهد که در ایجاد و حفظ قدرت، تحمل، و انعطاف پذیری برای ثبات ستون فقرات کمک می‌کنند. برخی از این تمرین‌ها باعث کمک به تقویت عضلات شکمی می‌شوند که به پشتیبانی از کمر شما کمک می‌کند. فیزیوتراپیست یک برنامه فردی را با در نظر گرفتن سلامت و سابقه شما ایجاد خواهد کرد. اکثر افراد می‌توانند چند روز تا چند هفته پس از جراحی سر میز کار خود بازگردند. آنها ممکن است پس از 2 تا 3 ماه به فعالیت‌های عادی بازگردند. بیماران سالمند که نیاز به مراقبت و کمک بیشتری دارند ممکن است قبل از رفتن به خانه از بیمارستان به یک مرکز توانبخشی منتقل شوند.

خطرات جراحی

خطرات جزئی در ارتباط با هر روش جراحی وجود دارد. این خطرات شامل خونریزی، عفونت، لخته شدن خون و واکنش به بیهوشی هستند. این خطرات معمولا بسیار کم هستند. بیماران سالمند دارای میزان بالاتری از عوارض جراحی هستند، همینطور بیماران دارای اضافه وزن، بیماران دیابتی، سیگاری‌ها و بیماران مبتلا به مشکلات متعدد پزشکی. عوارض مخصوص جراحی برای ستون فقرات عبارتند از:

• پارگی کیسه‌ای که اعصاب را می‌پوشاند (پارگی سخت شامه‌ای)
• عدم موفقیت بهبودی فیوژن استخوان
• عدم موفقیت پیچ و مهره‌ها
• آسیب عصبی
• نیاز به جراحی بیشتر
• عدم موفقیت تسکین علائم
• بازگشت علائم

نتایج جراحی

در مجموع، نتایج لامینکتومی با یا بدون فیوژن ستون فقرات برای تنگی کانال نخاع کمری در اکثر بیماران بسیار عالی است. بیماران در درد پا نسبت به درد کمر پیشرفت بیشتری مشاهده خواهند کرد. اکثر بیماران قادرند پس از یک دوره بهبودی از جراحی، یک زندگی معمولی را از سر بگیرند.

گزینه‌های جدید جراحی


پزشک جراح شما می‌تواند یکی از روش‌های نوین جراحی تنگی کانال نخاع که در ادامه آمده است را نیز انتخاب کند:

دستگاه‌های Interspinous Process

دستگاه‌های Interspinous Process
دستگاه‌های Interspinous process، یا فاصله دهنده‌ها، بین برآمدگی‌های خار مانند در پشت ستون فقرات قرار داده می‌شوند. این دستگاه‌ها مهره‌ها را از هم جدا می‌کنند و فضا را برای عملکرد اعصاب باز نگه می‌دارند. این روش یک گزینه جراحی حداقل تهاجمی برای تنگی کانال نخاعی در کمر است. فاصله دهنده‌های Interspinous process در سال 2005 تصویب شدند. از آن به بعد بسیاری از روش‌ها انجام شده‌اند. در برخی مطالعات، میزان موفقیت بیش از 80 درصد هستند. دستگاه‌های فاصله دهنده‌ی متعدد، معمولا مورد ارزیابی قرار گرفته‌اند. آنها ممکن است یک جایگزین امن برای لامینکتومی باز برای برخی از بیماران باشند. استخوان محدود (لامینا) با این روش حذف می‌شود و ممکن است تحت بی‌حسی موضعی انجام شود. کلید موفقیت این روش انتخاب مناسب بیماران است. متقاضی مناسب باید در هنگام نشستن یا خم شدن به جلو در پا و باسن دچار تسکین درد شود. درد به محض ایستادن باز می‌گردد.

وافشاری حداقل تهاجمی

وافشاری می‌تواند با استفاده از برش‌های کوچکتر انجام شود. هنگام استفاده از چنین تکنیک‌های حداقل تهاجمی، بافت‌های نرم اطراف کمتر آسیب می‌بینند و بهبودی سریع‌تر خواهد بود. با استفاده از این تکنیک‌های حداقل تهاجمی، جراحان بیشتر بر روی میکروسکوپ‌ها تکیه می‌کنند که ناحیه جراحی را ببینند. آنها همچنین ممکن است در طول عمل از اشعه‌های ایکس استفاده کنند. یک روش باز معمول نیازمند تجسم مستقیم‌تر آناتومی بیمار است و بنابراین نیازمند برش بزرگتر است. این می‌تواند برای بیمار بیشتر دردناک باشد. محدودیت جراحی حداقل تهاجمی، میزان تجسم موجود است. اگر تنگی نخاعی در نواحی وسیعی از ستون فقرات گسترش یابد، تکنیک باز تنها روشی است که می‌تواند مشکل را اصلاح کند. مزایای استفاده از روش حداقل تهاجمی عبارتند از: کاهش ساعات ماندن در بیمارستان و دوره‌های بهبودی. با این حال، هر دو تکنیک باز و حداقل تهاجمی علائم تنگی را به طور مساوی از بین می‌برند. پزشک شما قادر خواهد بود با شما گزینه‌هایی را که به بهترین وجه نیازهای مراقبت‌های بهداشتی‌تان را پاسخ می‌دهد، مورد بحث قرار دهند.